posted on 13 May 2008 13:14 by nyanta
เพราะกิจกรรมยามว่างอย่างหนึ่งของเราคือการเขียน
ไม่ระบุประเภท มันอาจเป็นการเขียนการ์ตูน เขียนด่า เขียนไดอารี่ หรือแม้แต่วาดรูปเล่นในที่ประชุม
แต่การจะเป็นนักเขียนที่ดี ก็ต้องเริ่มจาก เป็นนักอ่านที่ดี
หลังจากกวาดตามองไปตามแผงหนังสือต่างๆ มีทั้งหนังสือที่ดี และ ที่ห่วย (คนที่เขียนหนังสือเองยังไม่ได้เนี่ย มีสิทธิ์วิจารณ์ของคนอื่นว่าห่วยด้วยเหรอเนี่ย เอาน่า ก็อ่านดูแล้วมันห่วยจริงๆหนิ)
มีทั้งแบบที่เราชอบ และ ไม่ชอบ
ออกตัวก่อนว่า ฉันไม่ใช่คนอ่านหนังสือเยอะ หรือฉลาดหลักแหลมอะไรเลย
เป็นคนธรรมดามากๆ
พอดีช่วงก่อน นึกสนุก หลังจากคุยกับพี่คนหนึ่งที่เป็นเพื่อนเรียนหนังสือด้วยกันที่ "โรงเรียนศึกษาผู้ใหญ่"
เนื่องจากว่า เราไปเห็นนิยายรักหวานแหววประโลมโลกกันมา โอ้ มันช่างขายดิบขายดีอะไรอย่างนี้
แล้วเกิดความรู้สึกว่า...
ถ้าเขียนแบบนี้ก็ยังมีคนอ่าน เราลองเขียนอะไรไปเรื่อยดูบ้างมั้ย บางทีอาจจะมีคนอ่านก็ได้
ก็ขนาดเรายังรำคาญ มัน(แม่ง)ต้องมีซักคนล่ะวะ ที่รำคาญเหมือนเรา
ดังนั้น ไอ้ตัวอะไรแบบนี้ (ToT) (^..^;;) (-*-) (มันแอบพิมพ์ยากเนาะ ฉันหาตั้งนานแหน่ะ)
หรือว่า อะไรประมาณ ยัยวุ่นวายกับนายโสโครก, เจ้าชายจอมหยิ่งยโสกับนางยาจกซกมกกะโปโล ฯลฯ ก็ไม่มี
บอกก่อน เพราะเดี๋ยวจะหาว่าหลอกลวงประชาชน
อ้อ ไม่มีพระเอกชื่อ ฮัมยองฮี หรือว่า ยองยองซุก ด้วยนะ
บังเิอิญโคตรเป็นคนไทย (ดูแต่หนังญี่ปุ่นเท่านั้น)
เพื่อไม่ให้เกิดความได้เปรียบ เสียเปรียบ เหลื่อมล้ำต่ำสูง
ฉันกับเพื่อนร่วมขบวนการ (รวม 3 คน) เลยตกลงกันว่า เราจะงดอ่านนิยายชั่วคราว เพื่อป้องกันการโดน influence โดยไม่รู้ตัว (แต่มันคงห้ามไม่ได้ ถ้าจะบังเอิญไปคล้าย เพราะตลอดชีวิตมานี้ก็อ่านนิยายประโลมโลกไปหลายเหมือนกัน แต่ก็บอกก่อนว่า ไม่ได้ลอกเน้อ...)
เอาล่ะ เกริ่นไปก็ยาวเกินไป ใจความคือจะบอกว่า เราเขียนนิยายกันหนุกๆ นะ
อย่าไปถือสาหาความอะไรมาก
มันไม่ได้มี hidden agenda ไม่ได้มีนัยยะทางสังคมอันแสนจะสูงส่งเหมือนงานปรมาจารย์ทั่วไป
เราเป็นแค่เด็ก "เมื่อวานซืน" ที่อยากเขียนเล่น แก้ความเซ็ง เลี่ยน ที่เราไปประสบพบเจอมา
และคุณอาจค้นพบว่า เรื่องที่เราเขียน มัน "เน่ากว่าทุกเรื่องที่คุณเคยพบเจอมา" ฮิๆๆๆ ^^ (อุ๊ย มีอีโม)
และฉันคงไม่ต้องบอกเน้อ ว่าอันไหนฉันเขียน คุณคงรู้ได้ตั้งแต่บรรทัดแรก สาบานได้เหอะ
ดังนั้น ไปแวะเวียนหาอะฮั้นและเพื่อนได้ที่ virginterritory.exteen.com นะก๊ะ
ลืมบอก เราเขียนเรื่องตามธีมแต่ละเดือนนะคะ และเดือนหน้า มิ.ย. จะเป็น
Surviving the Mating Season: การเอาชีวิตรอดในหมู่คนคู่
รักคนอ่าน
จุ๊บุ จุ๊บุ
บ๊ายบาย บุยบุย งุงิ แงะๆ หงิงๆ
posted on 11 May 2008 19:38 by nyanta
เชื่อหรือไม่ว่า ในโลกอินเตอร์เนตนี้มีคนอยู่หลายประเภทจริงๆ
มีทั้งพวกที่ มาเพื่อดูรูปโป๊แล้วว่าว
มีทั้งพวกที่ อัพรูปตัวเอง (ที่ถ่ายจากมือถือ) แล้วชอบพูดอะไร งุงิๆ หงิงๆ แหงงๆ
มีทั้งพวกที่ตั้งหน้าตั้งตามาหาคนไปทำพันธุ์
และเหนือสิ่งอื่นใด มีพวกสัมพเวสีไร้บ้าน เจ้าไม่มีศาล ลอยไปลอยมา
แต่ชอบมากดกริ่ง เกาะรั้ว แอบดูว่าบ้านนั้นบ้านนี้เค้าทำอะไรกัน ถ้าชอบก็แอบหัวเราะคิกคัก
แต่บางทีก็กลัวคนทั้งโลกจะไม่รู้ว่าตัวเองมีตัวตน เลยต้องขอแสดงพลัง ด้วยการโชว์โง่เสียหน่อย
นานมากแล้ว ด้วยความโมโหเจ้าหน้าที่จิตใจคับแคบและแม่ค้าเห็นแ่ก่ได้บางจำพวก
ฉันอัพบล๊อคก่นด่าเรื่องของถนนคนเดิน
ใจความหลักๆ ก็บ่นไปตามประสา ว่าสินค้าของร้านเรานั้นโดนกีดกัน รังเกียจ ตั้งแง่สารพัดสารพัน
แต่พอเหลือบมองไป เอ๊ะ ของที่ "โรงง้าน โรงงาน" ยิ่งกว่า ทำไมได้ขายนะ???
นั่นคือเหตุแห่งข้อพิพาทนั้น
และด้วยวลีบางอย่าง ที่ฉันโวยวายว่า ฉันจะฟ้องนายกเทศมนตรีกระมัง
คนบางคนถึงได้แบบว่า...รู้สึกหมั่นไส้
ฉันไม่ได้จดหมายไปหาใครหรอกค่ะ เพราะตั้งแต่นายกเทศมนตรีคนใหม่เข้ามา ก็ไม่เห็นจะมาสนอกสนใจอะไรกับเรื่องพวกนี้
และจากการพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ (หนักไปทางทะเลาะ) เราก็รู้แล้วว่า ทำอะไรไปก็ป่วยการ ไม่มีใครพยายามจะทำความเข้าใจหรอก
อยากจะบอกว่า ร้านเราเชิดใส่ ไม่ไปขายนานแล้วค่ะ เราเปิดร้านเองก็ขายได้ รายได้ก็ดีกว่า ใครจะง้อ
เกริ่นมาเสียนาน ขอให้ทุกท่านตามไปอ่านได้ที่
http://nokhook69.exteen.com/20080511/fan-blog-nokhook
อ้อ อย่าลืมลิงค์ไปดูบทความเจ้าปัญหาที่อัพวันนั้น และคอมเมนต์ที่ฉันทิ้งไว้ด้วยนะคะ
ฉันสงสารคุณนกฮูกที่ต้องมารับกรรมอันนี้แทนฉันจริงๆ
ถึงคนคนนั้นคะ
เราคงเป็นเด็กเมื่อวานซืนจริงอย่างคุณว่า หากว่ากันด้วยอายุ
แต่ก็คงดีกว่าคุณที่ดูท่าจะแก่กะโหลกกะลา แต่ไม่มีหัวคิด เพราะแม้แต่จะเขียนคอมเมนต์เยี่ยงคนมีการศึกษา คุณยังทำไม่เป็นเลย
ไม่ต้องมาทำเหมือนแนะนำหรอกค่ะ เราไม่ต้องการ
และหากแฟนบล๊อคท่านใดตามไปอ่าน "วาจาแสดงทัศนคติ" ของคนผู้นั้นแล้ว
คงจะตัดสินใจอะไรได้ด้วยตัวเอง ฉันคงไม่ต้องไปชี้แนะให้มากความ
นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะตอบโต้คุณ ดังเช่นเจ้าบ้านมีสิทธิ์เอาน้ำร้อนสาด หรือฉวยไม้ไล่ตี "สุนัข" ผู้มาบุกรุก
(รู้อะไรไหมคะ บ้านเรารักหมา รักเสียจนคิดว่าการเปรียบคุณเป็นหมามาเห่านั้นมันสูงส่งเกินไป)
ต่อไปหากคุณอยากมาเอะอะมะเทิ่งอะไรอีก ก็เชิญได้
แต่มันจะไม่อยู่ในความสนใจของฉัน ดั่งเช่นเมลขยะ หรือ พวกคอมเมนต์ไร้สาระปัญญาอ่อนทั่วไป
ที่ฉันนึกจะลบเมื่อไหร่ ก็ทำได้ ง่ายๆ เหมือนทิ้งผ้าอนามัยลงถังขยะ
หากเคียดแค้นนัก ก็เอาไปเขียนด่า ว่ากล่าว "แบบไร้หัวคิด" ในที่ทางของคุณสิคะ
ให้มีแต่คนพวกเดียวกันกับคุณเท่านั้นที่อยากอ่าน คนประเภทที่ยอมรับ "อำนาจ" คนเดียวไม่พอ แต่มาบีบคอให้คนอื่นยอมรับด้วยน่ะ สิ้นคิดจริงๆ
ถ้าอยากจะบ้า ก็บ้าในบ้านตัวเอง คนอื่นเขาไม่ต้อนรับค่ะ
สำหรับวันนี้พอแค่นี้นะคะ ฉันมีเรื่องบันเทิงใจกว่านี้ทำค่ะ
และถ้าคุณจะอยู่ในเงามืด คอยจ้องทำร้ายคนอื่นเขาอยู่ต่อไปล่ะก็
ถึงวันนี้ฉันจะทำอะไรคุณไม่ได้ แต่ไม่ช้าไม่นาน บาปกรรมจะตกตามทันถึงคุณและคนในครอบครัว
ถ้าไม่เชื่อก็รอดูกันต่อไปนะคะ
posted on 09 May 2008 16:37 by nyanta
