medicine of life
posted on 03 Sep 2006 02:29 by nyantaในแต่ละวัน เราใช้อินเตอร์เนตเพียงเพื่อให้ผ่านพ้นไปวันหนึ่งๆ
ทุกๆ วัน ชีวิตช่างว่างเปล่า ไร้แก่นสาร ตื่นนอนไปทำงาน กลับบ้าน ถ้ามีอารมณ์ก็ทำการบ้าน แต่ถ้ารู้สึกโหวงเหวง คำตอบก็คือ เปิดคอม เล่นอินเตอร์เนต
กิจกรรมในโลกอินเตอร์เนตในทุกๆ วันไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่
เข้าเวปบอร์ดประจำ โหลดไฟล์ ดูรูป อ่านกระทู้ ตอบคอมเมนท์
เช๊คไดอารี่ ตอบคอมเมนท์ อัพไดอารี่ใหม่ เปลี่ยนรูป เปลี่ยนลุคได เปลี่ยนเพลงถ้าเซ็ง
วนเวียนอยู่เท่านี้
เล่นเอ็ม คุยกับคนแปลกหน้า ที่ไม่เคยรู้จักมักจี่ จริงอยู่ ในจำนวนนั้น หลายต่อหลายคน ก็กลายเป็นพี่เป็นน้อง เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ แต่เราก็ไม่เคยเจอกัน
หมกตัวอยู่กับคอมพิวเตอร์ ตาเพ่งแต่หน้าจอ มือไม่เคยห่างจากแป้นพิมพ์
ไปไหนไกลจากคอม จากเนตเกินสามชั่วโมงไม่ได้ รู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย
สิ่งที่ยังคงสงสัยคือ เราติดมัน เพราะเราอยากจะติด หรือเราติดมัน เพราะเราไม่มีที่ไป ไม่มีอะไรทำกันแน่
ถ้าเรามีกิจกรรมทำ มีที่ไป มีคนให้ไปหา มีคนคบค้าสมาคมด้วย ตั้งแต่เริ่มแรก เราจะมีเวลาหันมาหาคอมพิวเตอร์ไหม?
เพราะเราไม่มีที่ไป ไม่มีอะไรทำ ตกเย็น ชีวิตมันช่างเคว้งคว้างว่างเปล่า เหงาแต่ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อไม่สามารถสัมผัสและจับต้องกับบุคคลในชีวิตจริงได้ ไม่มีใครให้ไปหา ไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยว เราจึงต้องหันหน้าหาอินเตอร์เนต แสวงหาบุคคลในโลกเสมือนจริง แต่ทว่า เอาเข้าจริง เขาเหล่านั้นอาจไม่มีอยู่จริงก็ได้
แต่เมื่อทำไปนานๆ เข้า ความเคยชินเลยบ่มเพาะกลายเป็นนิสัย และด่วนสรุปเอาว่า เราต้องการมันมากกว่าสังคมภายนอก ทั้งที่จริงแล้ว ลึกๆในใจของเรายังแสวงหาอะไรสักอย่าง จากใครสักคน แต่เพียงเพราะว่าเราหาไม่ได้ และขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับว่าตัวเองอยู่คนเดียวไม่ได้ จึงผูกติดตัวเองเอาไว้กับมัน ทำทีเป็นว่าไม่สนใจโลกภายนอก มีพื้นที่ของตัวเอง ไม่แคร์สังคม แต่แท้จริงแล้วคือการหนีสังคมจริงๆ เข้ามาสิงตัวแบบไร้ตัวตนอยู่ในโลกของความฝัน
.....เท่านั้นไม่ใช่หรือ ความจริงทั้งหมด....
และเวลานี้ วันนี้ ตอนนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งวัน ที่เราต้องใช้อินเตอร์เนตช่วยเพื่อให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ด้วยดี
เพื่อกลบเกลื่อนความเหงา ความผิดหวัง เสียใจ เพื่อหาอะไรทำ เพื่อลืมเรื่องที่ทำร้ายจิตใจ
เราไม่อาจมีชีวิตอยู่ในโลกแห่งความจริงได้อย่างเข้มแข็งโดยปราศจากสิ่งยึดเหนี่ยว
มันรู้สึก "blank" อยู่ในหัวทันทีเมื่อไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะไปทำอะไร
คนที่เคยหันไปหาอยู่เสมอ ก็กลับหันหลังให้ สิ่งที่เคยทำอยู่ก็กลับทำไม่ได้
มันลำบากใจที่จะมีชีวิตปรกติสุขแบบคนทั่วไป โดยที่ต้องอยู่กับตัวเอง จัดการกับความรู้สึกของตัวเอง
เมื่อทำไม่ได้ ท้ายที่สุดก็ทำเหมือนเดิม คือ....เปิดคอมพิวเตอร์
จะมีสักวันไหม ที่เราจะผ่านพ้นคืนวันอันว่างเปล่า โหดร้าย หรือแม้แต่คืนวันอันสนุกสนานไปได้ด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ต้องผูกมัดตัวเองอยู่กับโลกแห่งความฝันแบบนี้
นั่นเป็นเพราะว่า การควบคุมตัวเองในโลกแห่งความจริงนั้นมันทำได้
ยากแสนยาก
edit @ 2006/09/03 02:37:07