ニャン太の世界　NyanTa no Sekai

สิ้นเดือนนี้ ชีวิตของฉันจะเปลี่ยนไป

ไม่มีใครรู้ ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จะนำไปสู่สิ่งที่ดีขึ้น หรือแย่ลง
การจากกันกับสิ่งเดิมๆ การปรับตัวในสิ่งแวดล้อมใหม่ นำมาทั้งความรู้สึกปลาบปลื้มยินดี ตื่นเต้น แต่ในบางครั้ง ก็ทำให้รู้สึกเศร้าสร้อย
อยากให้เป็นการจากกันด้วยดี เพราะไม่ว่าจะเกิดเรื่องไม่น่าจดจำ หรือเป็นประสบการณ์เลวร้ายสักแค่ไหน
ทุกที่ ก็ยังมีเรื่องดีๆ...ให้จดจำ เสมอ

ฉันคงจะคิดถึง เรื่องดีๆ เหล่านี้....จริงๆ

1. MissMyJob
ไม่ง่าย ที่จะหางานได้ในแบบที่อยากทำ ฉันโชคดี ที่ลาออกมาจากงานที่รู้สึกเหมือนตกนรก แล้วได้มาทำที่นี่ ยังไงเสียฉันก็คงต้องพูดว่า ขอบใจ และ ขอบคุณที่ฉันได้มีโอกาสทำ ถือว่าเป็นประสบการณ์ ที่ฉันจะได้ก้าวไปข้างหน้าต่อไป อย่างที่รู้ นี่เป็นงานที่ฉันรักนี่นา ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง ฉันจะทิ้งมันไปหรือ...

2. Miss My Friends
หนึ่งในสิ่งที่ทำใจได้ยากที่สุดในการตัดสินใจลาออก คือ เพื่อนร่วมงาน เพราะเพื่อนร่วมงานทุกคนเป็นเหมือนเพื่อน และมันทำให้บรรยากาศดำเนินไปอย่างเป็นสุข การที่จะต้องไปปรับตัวในที่ใหม่ ไม่ใช่เรื่องง่าย (โดยเฉพาะกับคนอย่างฉัน) มันช่างน่าเสียดายจริงๆ...

3. Miss My Computer
เป็นเรื่องที่ตลก เพราะตั้งแต่ทำงานมา ยังไม่เคยมีโต๊ะทำงานเป็นของตัวเอง คอมพ์ฯในที่นี้จึงหมายถึงโต๊ะทำงานของฉันทั้งหมด โอว....การมีโต๊ะทำงานของตัวเอง มันช่างสุขใจ ที่นั่งเป็นหลักแหล่งที่แรกในชีวิตการทำงาน น้องคอมพ์ที่แม้จะสมรรถภาพไม่ค่อยเอาไหน แต่เราก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันตั้งปีนึงเชียวนะ ไม่รู้เจ้านายใหม่จะดูแลดีไหม ได้ข่าวว่าน้องคอมพ์กำลังจะได้ดีวีดีไรท์เตอร์ใหม่นะ (แต่คงหลังจากฉันไปแล้ว) เจ้านายใหม่เค้าคงไม่บ้าดาวน์โหลดจนฮาร์ดดิสเต็มเหมือนฉันหรอก เฮ้อ....หวังว่าเจ้านายใหม่คงไม่แกะสติ๊กเกอร์ยามะพีออกจากหน้าจอนะ....(T___T)

4. Miss the Internet
สุขใจไหนเท่าเราได้เล่นเนต (ในเวลางาน) อา...การได้ออนเอ็มนี่มันช่างเป็นน้ำทิพย์ชโลมใจ จะคุยหรือไม่ก็ช่างเถอะ ออนไว้ก็สบายอุรา ยิ่งถ้าได้ดาวน์โหลดก็จะยิ่งแจ่ม บิทจ๋า คลับบ๊อกซ์เอ๋ย...ไม่รู้เราจะได้เจอกันอีกบ่อยๆ รึเปล่า ไม่รู้ที่ใหม่เค้าจะให้ใช้เนตได้รึเปล่า ถ้าเราไม่อยู่แล้ว คนอื่นต้องทำหน้าที่ซ่อมเนตเวลามันหลุดเองนะ มิสอินเตอร์เนตไม่อยู่แล้วเด้อ

5. Miss Our Lunch
ข้าวคลุกกะปิริมคูเมืองเอย...ก๋วยเตี๋ยวไก่เอย...ก๋วยเตี๋ยวตำรวจ...ต้มเลือดหมูจิงจูไฉ่...ก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น...ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ...ส้มตำไก่ย่างเอย...ฯลฯ เราจะไม่ได้ไปกินบ่อยๆ อีกแล้วเน้อ ไม่รู้แถวๆ ที่ทำงานใหม่มีอะไรอร่อย มันอยู่ใกล้ตลาดก็คงจะพอมีของกินอยู่ แต่ก็คงคิดถึงกับข้าวแถวนี้ (รวมถึงคนที่ไปกินด้วยกัน) ถ้าเราได้มาแถวนี้ เราจะมากินอีกนะ

6. Miss Our Coffee Break
บานอฟฟี่ที่เฟิร์น ฟอเรส ต่อด้วยภูผาดำที่ชาโคล เค้กอร่อยๆๆๆๆ ฝอยทองร้านหวานละมุน ลูกชิ้นทอดหน้ายุพราชฯ กล้วยปิ้งข้างตลาด กล้วยทอด ส้มตำปลาร้า...เวลาพักเบรคอันแสนโอชะ ขนมอร่อยๆ หลังอาหาร เราจะได้มากินอีกเมื่อไหร่น้อ...

7. Miss Our Trip
ได้ไปสมุยกับบริษัทหนึ่งครั้ง ไปปายกับเพื่อนๆ อีกครั้ง ไปแม่สายกับพี่แตนอีกครั้ง ทริปน้อยๆ ที่บังเกิดขึ้นจากการทำงานที่นี่ ลำบากลำบน สนุกสนาน...เฮ้ ถ้าไปเที่ยวกันอีก อย่าลืมชวนด้วยนะ (แต่ต้องไปกันเองนะ ไปกับบริษัทไม่ไปเน่อ)

8. Miss My Home
ยกเว้นคนที่เปิดบ้านเป็น home office แล้ว จะมีใครทำงานใกล้บ้านเท่าฉันอีกไหมเนี่ย...ด้วยระยะทางจากบ้านไปที่ทำงาน คือ เดินผ่านบ้าน(หลังเล็กๆ)สองหลัง กับข้ามถนนหนึ่งซอยน้อยๆ ก็ถึงแล้ว ออฟฟิต ด้วยเวลาไม่ถึงสองนาที นี่คือเดินแบบอ้อยอิ่งสุดๆ ปวดฉี่ปวดอึยังแอบกลับมาบ้านได้เลย กินข้าวที่บ้านก็ได้ในวันที่เงินหมด หรือถ้ายังไม่ถึงตอนบ่ายดีก็กลับมานอนเล่นหลังมื้อเที่ยง โอ๊ย สบายอะไรจะปานนั้น หยากไย่ก็เลยขึ้นรถ เพราะไม่ได้ใช้ ต่อจากนี้ไปต้องเผื่อเงินเดือนให้ค่าน้ำมันบ้างแล้วสิเนี่ย...เท่าไหร่ล่ะนั่น?

9. Miss the Place
เริ่มงานเดือนแรกที่ออฟฟิตชั่วคราวอันเป็นบ้านแสนเก่าโทรม โกโรโกโส อุณหภูมิห้องตอนบ่ายทะยานอยู่ที่ 42 องศาเซลเซียส ไม่มีแอร์ ไม่มีพัดลม และไม่มีช่องระบายอากาศ ก่อนย้ายกลับออฟฟิตเดิมในรูปโฉมใหม่ ที่มีแอร์ แต่ไม่ได้เปิด (เพื่อ???) มีพัดลม แต่ไม่เย็น มีหน้าต่าง แต่เปิดไม่ได้ (แดดส่อง).....เดินไปเดินมาทุกวันๆ อืม...ถึงจะดูแล้วเป็นออฟฟิตที่ไม่ได้ผ่านการออกแบบโดยสถาปนิก มีสภาพคล้ายออฟฟิตของศาลากลางแลดูประหลาด แต่ยังไงก็ยังถือว่าสภาพดีกว่าหลายๆ ที่ ที่ได้ไปเจอมา และที่สำคัญก็คือ...อยู่มาจนชิน ไม่ได้มาแล้ว ลาก่อนนะ ไม่รู้จะได้โผล่หัวเข้ามาอีกเมื่อไหร่

10. Miss You
สุดท้าย อันนี้เน่านิดนึง....(ไม่ต้องอ่านก็ได้นา)
ทั้งที่บ้านก็อยู่แค่นี้ ออฟฟิตก็อยู่แค่นี้ แต่ก็ไม่เคยเจอกันเนอะ ไม่รู้จะเคยเดินสวนกันบ้างไหม เคยขับรถสวนกันบ้างรึเปล่า เคยเดินผ่านหน้าบ้านฉันแล้วชะโงกเข้ามาบ้างไหม ที่ทำงานเก่าคุณก่อนย้ายมาที่นี่ ฉันก็เคยไปทำ แต่คุณก็ลาออกมาเสียก่อน ตอนนั้นเราก็เลยไม่ได้เจอกันแล้วผ่านไปสองปี ฉันก็มาทำที่นี่ ...ไม่อย่างนั้น เราก็คงไม่ได้เจอกันหรอกเนอะ

ก็คงไม่ได้กินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวันเหมือนเคย ตกเย็นมา ก็คงบ้านใครบ้านมัน ฉันก็ไม่ได้จะบังคับให้คุณมาบ้านฉันทุกวันหรอกนะ อันนี้ก็เข้าใจ เราไม่ต้องตัวติดกันตลอดหรอก ข้อนี้ฉันก็รู้ ...หวังว่าความห่าง จะทำให้เราคิดถึงกันมากขึ้นเนอะ
แต่มาเจอกันบ่อยๆ นะ เพราะฉัน "ยังไม่ชิน"

ชีวิตต้องรับมือกับความเปลี่ยนแปลง ใช่ไหม
และไม่ว่าจะเป็นยังไง ถ้าเราคิดว่ามันจะดีกว่าเดิม มันก็ต้องดี

มันต้องเป็นอย่างนั้นแหละ
___________________________________________________

ประมวลภาพเล็กน้อย.....

เมื่อครั้งเราไปทะเลใต้ครั้งแรก (กับออฟฟิต)


ทริปที่ปาย


กิจกรรมเพื่อสังคม


งานไฮโซประจำปี


ขบวนการห้าสีหนีเที่ยว (ในเวลางาน)

ปิดท้ายด้วยภาพจากงานกีฬาสีสิ้นปี กับเกมแข่งอมลูกชิ้น

ลาแล้ว แต่ไม่ลาลับ เราจะกลับมาเจอกันอีก (ถ้าโอกาสอำนวย)