ニャン太の世界　NyanTa no Sekai

Literature reflects socitey...or just shape the way it should be?

วรรณกรรมสะท้อนสังคม หรือที่จริงแล้ว มันแค่สร้างค่านิยมให้สังคม กันแน่

ใครเคยดูหนังเรื่องทัดดาว บุษยาบ้าง
ฉันทันดูก็สมัยที่สุวนันท์เล่นเป็นทัดดาว ที่ตอนนั้นกบตัวบวมสุดๆ เล่นคู่กับเอกรัตน์ สารสุข (ถ้าจำไม่ผิด) พระเอกที่ดำๆ เข้มๆ ของช่อง 7
ทั้งเรื่องไม่มีอะไร นอกจากนางเอกปลอมตัวมาเป็นผู้ชายเข้ามาอยู่ในบ้าน ตลอดเรื่องสุวนันท์ไม่ได้แต่งตัวสวย เพราะต้องใส่หมวกแก๊บตลอดแทบจะทั้งเรื่อง แถมด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตตัวโคร่งกับกางเกงขาสามส่วน กิจกรรมหลักคือชงกาแฟให้พระเอกกินทุกวันพร้อมกับส่งเสียงทุ้มว่า เจ้าฮะๆ ตลอดเวลา ส่วนยายของฝั่งตัวโกงก็ชอบตัดเล็บเท้าบนเก้าอี้หลุยส์ในห้องรับแขกให้ลูกได้ด่าทุกวัน

ทั้งเรื่องมีแค่เนี้ยะ...จริงๆ

แล้วฉันมาเกริ่นเรื่องทัดดาวหาสวรรค์วิมานอะไร?

แล้วใครเคยดูหรือเคยอ่านเรื่องเจ้าสาวของอานนท์บ้างไหม
อานนท์ที่มีผู้หญิงมาให้เลือกร้อยแปด แต่สุดท้ายนางเอกของอานนท์ต้องเป็นจำพวก ผอมบาง คล่องแคล่ว หน้าไม่แต่ง แต่งหน้าแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เป็นคนประเภทที่ ไม่แสดงออกถึงความเป็นเพศหญิง(femininity)

แล้วนางเอกหนังไทย กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ที่ต้องสวยแบบเรียบๆ สวยแบบไม่มีนม ไม่มีก้น บอบบาง ร่างน้อย ถ้าต้องไปค้างบ้านผู้ชายเพราะฝนตก ก็จะใส่เสื้อเชิ้ตของผู้ชายเป็นชุดแส็กได้ ทำให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู
มีนางเอกหนังไทย ละครไทยซักกี่เรื่อง ที่นางเอกผมดัดหยิกแต่ไม่ได้ถูกวางคาแรกเตอร์ไว้ให้เป็นอีสาวหัวติสท์หรือนักเรียนศิลปะ หรือถ้านางเอกคนไหนจะหัวหยิก มันจะต้องพ่วงบทของความร้าย ความแรงเอาไว้ด้วย หาใช่จะเป็นนางเอกผู้แสนใสซื่อบริสุทธิ์

หรือความเป็นผู้หญิง การแสดงออกถึงลักษณะทางเพศมันถูกจัดหมวดหมู่เข้าไปไว้กับเรื่องในด้านลบ
ใครแสดงออกถึงความเป็นผู้หญิงเยอะ ย่อมแสดงออกถึงความเป็นผู้หญิงไม่ดีเยอะกว่า
แต่งหน้า แต่งตัวจัด ย่อมแลดูเป็นผู้หญิงไม่ดี มากกว่าคนที่ปล่อยหน้าอ่อนใสไร้เครืองสำอาง ปล่อยผมดำปลิวสยายตามสายลม อะไรอย่างนั้นหรือ
หรือการเปิดเผยร่างกาย สัดส่วนของผู้หญิง ถือเป็นเรื่องผิดบาป
เป็นการกระทำของคนไม่ดี เสื่อมศีลธรรม
ผู้หญิงที่มีนม มีก้น มีทรวดทรงองค์เอว ไม่ใช่ไม้กระดาน ถึงได้ถูกมองเป็น sex symbol อยู่ตลอดเวลา
ในเสื้อผ้าชุดเดียวกัน ผู้หญิงที่มี อะไรต่อมิอะไร ใส่แล้วถึงได้ดูน่าเกลียดมากกว่า อย่างนั้นหรือ

ฉันไม่ได้จะออกมา protect หรือเรียกร้องสิทธิ์ในการใส่ชุดโป๊เปลือยของใคร
บางคนก็พอใจและหาประโยชน์จากส่วนนั้นอย่างภาคภูมิใจ
แต่ฉันไม่พอใจ กับความคิดที่ว่าใครจะมากำหนดว่าอะไรดูแล้ว sex หรือไม่
หรือเพราะมันถูกกำหนดมาจากเสปิร์ม ว่าถ้าเห็นนมเห็นก้นแล้วอะไรของใครจะแข็ง
มันจึงถูกลากไปเกี่ยวกับเรื่องของการปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศ
แล้วพาลพาโลสร้างค่านิยมของการแสดงออกถึงความเป็นเพศหญิงว่าเป็นเรื่องไม่ดี เป็นเรื่องต้องห้าม
ผู้หญิงดีจึงต้องห่อหุ้มร่างกายราวกับนางชี หน้าจืด และผมตรง ถ้าจะให้ดีควรแต่งการเยี่ยงบุรุษเพศ จะได้ปกปิดความเป็นหญิงของตัวเองให้มากยิ่งขึ้น
ส่วนผู้หญิงไม่ดีคือคนโชว์นม โชว์แข้งโชว์ขา แต่งหน้าจัดจ้าน ผมเผ้าโฉบเฉี่ยว

การแต่งกายมันก็แค่แฟชั่น
เวลาผู้หญิงแต่งตัว บางครั้ง ก็ไม่ได้มีความคิดแม้สักนิดว่าจะต้องเอาไปอ่อยใคร
เรื่องของร่างกาย ไม่ใช่เรื่องผิดกฏหมายหรือคอขาดบาดตายที่จะต้องปกปิด (หากมันมีขอบเขตพอเหมาะพอควร ถูกต้องตามกาลเทศะ)

นอกจากการเสพความพึงพอใจจากภาพโป๊หรืออะไรเทือกนั้นจะเป็นการเห็นผู้หญิงเป็นเพียงวัตถุแล้ว (objectification) การถือว่าร่างกายเป็นสิ่งต้องห้าม ควรปกคลุม ควรซ่อนเร้น ก็ถือเป็นการเห็นร่างกายผู้หญิงเป็นแค่วัตถุ ไม่เคารพในความเป็นมนุษย์เฉกเช่นเดียวกัน

ฉันไม่ได้เขียน เพราะอยากจะให้ใครแต่งตัวโป๊ หรือแก้ผ้า
หวังว่าคุณคงตีความภาษาไทยออก (ถ้าคุณฉลาดพอ)
ส่วนใครที่ยังคงยึดติดกับความคิดเดิมๆ อยู่ ฉันก็คงพูดได้แค่ว่า คุณก็เป็นเพียงแค่คนหนึ่ง ที่สมองไหลไปกองที่อัณฑะเสียหมด ก็เท่านั้น

มิน่า...มันถึงได้เจริญเติบโตอยู่ที่เดียว

__________________________________________________

(แก้ไขเพิ่มเติม)

หลังจากเอนทรี่นี้ออกอากาศ ก็ปรากฏว่ามีกระแสวิพากย์วิจารณ์อย่างมากมาย
แน่นอน ทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย
ในฐานะเจ้าของบล๊อค ฉันห้ามไม่ได้หรอก ว่าใครจะคิดเห็นเช่นไร
อย่างน้อยแล้ว ฉันก็รู้สึกขอบคุณ ที่อ่านจนจบแล้วมีความคิดเห็น
เพียงแต่รู้สึกว่า เจตนาเบื้องต้นในการเขียนถูกตีเบี่ยงประเด็นไปไกลโข
นั่นอาจเพราะการสื่อสารของฉันก่อให้เกิดความสับสน
หรือการตีความผิดจุดประสงค์ก็เป็นได้

หากฉันอธิบายให้ง่ายกว่า เห็นภาพชัดกว่า
ว่าในขณะที่สังคมฝรั่งตะวันตกเคยมีค่านิยมฝังหัวกันมาว่า
"ผู้หญิงผมบลอนด์มักโง่" พ่วงด้วยภาพลักษณ์ของความเป็น sex symbol แบบมาริลิน มอนโรเข้าไป
เพราะสื่อ เพราะวรรณกรรม เพราะค่านิยม
สตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐจึงต้องผมสีเข้ม
หนังเรื่อง Legally Blonde กับ Stepford Wife ก็มาจากพื้นฐานความคิดนี้เหมือนกัน
แล้วผู้หญิงที่บังเอิญ (ซวยเหลือเกิน) เกิดมาผมบลอนด์ นั้นมีความผิดไหม?

เหมือนกัน ที่วรรณกรรมไทยสร้างฐานค่านิยมเอาไว้ว่าผู้หญิงที่เปิดเผยแสดงความเป็นหญิงนั้นต้องพ่วงภาพลักษณ์ในด้านลบเอาไว้เสมอ
ทั้งนี้หมายถึงผู้หญิงที่แต่งเนื้อเป็นผู้หญิง เสื้อผ้าลูกไม้ลายดอก กรุยกรายแต่งหน้าแต่งตา ดูปุ๊บรู้ปั๊บว่าเป็นผู้หญิง
ฉันไม่ได้หมายถึงการแก้ผ้า หรือแต่งตัวโป๊
ผู้หญิงเหล่านี้มักถูกบรรยายด้วยด้านลบ ไม่มาก ก็น้อย
ต่างจากผู้หญิงที่ปกปิดความเป็นหญิงเอาไว้ที่มักได้รับบทนางเอก เช่นการปลอมเป็นผู้ชาย หรือชอบแต่งเนื้อแต่งตัวแบบทอมบอย หรือไม่ก็เป็นจำพวกผอมบางร่างเล็ก มักถูกบรรยายเอาไว้ในลักษณะที่ดีกว่า ดูน่ารักน่าทะนุถนอมกว่า

ฉันจึงเกิดคำถามที่ว่า การแสดงออกถึงความเป็นผู้หญิงมันผิดบาปนักหรือ หรือว่าการบังเอิญเกิดมามีรูปทรงแบบผู้หญิงๆ มันเลวร้ายนักหรือ
ใส่เสื้อผ้าที่เป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะดอกดวง ลูกไม้ เซ็กซี่ สั้น บาง อะไรต่อมิอะไรก็แล้วแต่
มันดูแย่กว่าใส่กางเกงทหาร เสื้อลายสก๊อต หมวกแก๊บ อย่างนั้นหรือ
แล้วคนที่บังเอิญเกิดมาด้วยพันธุกรรมมีนมใหญ่ ก้นใหญ่ล่ะ?
ต้องซวย รับเคราะห์ ถูกมองว่าเป็นคนเซ็กซ์ๆ เอ็กซ์ๆ อย่างนั้นหรือ?

คำถามของฉัน มีที่มาจากคำว่าวรรณกรรมสร้างสังคม ไม่ใช่สะท้อนสังคม
ถ้าผู้หญิงผมบลอนด์ถูกตีตราว่ามีสมองน้อยกว่าในสังคมตะวันตก (อาจจะในอดีต)
ส่วนในสังคมไทยผู้หญิงที่บังเอิญเกิดมามีนมมีก้นถูกมองว่าเป็นดาวยั่ว ดูแล้วจะเกิดอารมณ์ก็ซวย ไปไหนมาไหนก็ลำบาก นั่งอยู่เฉยๆ ก็แทบจะโดนข้อหา
ส่วนผู้หญิงที่แต่งตัวในสไตล์ผู้หญิงๆ ก็มักถูก discriminate มากกว่าผู้หญิงที่แต่งตัวแบบทะมัดทะแมง
มันยุติธรรมแล้วหรือ?
นี่ต่างหาก ที่ฉันจะถาม
ไม่ใช่เรื่องของการเรียกร้องสิทธิ์ของการแต่งโป๊ เปลือย

แต่อย่างใด....
________________________________________________________