ニャン太の世界　NyanTa no Sekai

โคยาม่าจิวะ....

สวัสดีหลังจากห่างหายไปนาน อันที่จริงบล๊อคนี้มันก้อไม่ได้มีใครมาอ่านเท่าไหร่อยู่แล้วนี่หว่า เอาเห้อะ เหอๆๆๆ ความสุขของช้านนน
ไอ่ตอยย ชั้นเข้าไอ้ myspace ของแกไม่ได้ และชั้นชักจะหมดความอดทนแล้ว โทษทีนะเว้ย

ดู N's Aoi ตอนสองแบบแว้บๆแล้วจากแอนเจลิคนิวส์ ขอบคุณค่า.....
เคจังหล่อมากๆเลย ยิ่งไอ้ฉากใส่เสื้อเขียวน่ะยิ่งดูดีมั่กๆ แล้วดูดิ เค้าให้เล่นหนัง ยังจะใส่แหวนของตัวเองไม่ยอมถอดอีก -*- สมบทบาทมากกกก 555+

ตอนนี้เวลาทำงานเจ้าข้าเอ๊ย แต่ดิชั้นนั่งอัพไดค่ะ ขอโต๊ดดด อย่าไล่เค้าออกน้า
เดือนนี้มีแต่เรื่องเสียเงิน เซ็งว่ะ
หนังสือเดือนสองมันจะมาแล้ว แล้วกรูก้อต้องไปจ่าย
ไรอีกล่ะ รูปช้อป 970 ค่ะ เออนะ จนเลย
ซีดีอีกสี่ร้อยกว่า -*-
แล้ววันก่อนเจือกอยากอ่านฟิค พยายามหาเหตุผลมาบอกกับตัวเองว่าจะเอาไปทำรายงาน แต่ที่จริงก้อคือตัวเองอยากอ่านแหละว้า......

ระยะนี้ทำไมได้รับรู้แต่เรื่องเด็กไม่ถูกกัน
คือพวกเราๆที่ชอบญี่ปุ่นเนี่ย ก้อยิ่งมีกันอยู่น้อยๆอยู่แล้ว
ไหนจะต้องโดนผู้ใหญ่ โดนสังคมประนาม พากันรุมเราอยู่แล้ว
แล้วเรายังจะไม่รักกันเองอีกเหรอ???
เข้าใจนะว่าบางคนมันก้อนิสัยไม่ดีเกินจะรับไหว
แต่ว่าถ้าเราเกลียดใคร ก้อขอแค่อย่าไปยุ่งกับเค้าก้อพอแล้ว
ไม่อยากให้ทะเลาะกัน อยากให้อยู่กันอย่างสงบนะ
รู้รึเปล่าว่าคนนอกเค้าจับตามองอยู่นะ.........
เวลาได้รู้เรื่องอะไรแบบนี้แล้ว มันไม่สบายใจเลย

ถ้าตอนที่เรามาชอบใหม่ๆแล้วเรามาเจออะไรแบบนี้
เราก้อคงเสียความรู้สึก เลิกชอบไปเลยล่ะมั้งนะ
ก้อนับว่าเป็นโชคดีของเรา ที่ได้เจอคนดีๆ มิตรภาพดีๆ
และทำให้รู้สึกดี ว่าคนดีๆก้อมีอยู่...^w^

สำหรับคนดีๆที่ได้รู้จักกัน ขอบคุณนะ มันทำให้รู้สึกดีมากๆ (ยิ้ม)
สำหรับคนบางคนที่เข้ากันไม่ได้ ก้อต่างคนต่างอยู่เถอะนะ

เฮ้อออ อัพไดมีสาระ รึเปล่า??? 5555
อยากจะบอกว่าบล๊อคนี้แต่งไดยังไง งงจัง
ไม่เป็นไรๆๆ จะหัดทำน้า >"<

หนูเกด เดชิตะ....

ตั้งชื่อเรื่องราวกับว่าจะมีคนล้มหายตายจาก...จริงๆรึก็เปล่า

ย้อนกลับไป เมื่อ กรกฎาคม ปี 2548 ขณะกำลังว่างงาน เนื่องจากบริษัทประสบภาวะขาดทุน จำเป็นต้องลดอัตราการจ้างพนักงาน (พูดง่ายๆคือมันเจ๊ง เราเลยต้องชิงลาออก) พอออกมาอยู่บ้านเฉยๆ ก็เริ่มเข้าสู่ช่วง "ไม่มีอะไรทำ"...ที่จะว่าไปก็คล้ายๆ กับช่วงนี้ยังไงชอบกล
เบื่อๆ ก็ไปหาเช่านิตยสารมาอ่านแก้เซ็ง นิยมนิยายรึก็ทั้งอ่านทั้งเขียนจนจะเอียนเอง ไม่มีกะจิตกะใจจะอ่าน
บวกกับอกหัก ถูกทิ้ง ชีวิตนี้มันช่าง...

แต่ว่าหนังสือ J-spy ที่หยิบติดมือมาแบบส่งเดชวันนั้น มันช่างมีค่าจริงๆ
....

ตอนสมัยม.ต้น ฉันเป็นแฟนคลับนักร้องญี่ปุ่นอยู่พักหนึ่ง วงที่ชอบคือ Tokio และแน่นอน นักร้องที่ชอบก็ต้อง Tomoya Nagase นักร้องนำของวงแน่ๆอยู่แล้ว
เพลงเพลิงอะไร ฟังไม่รู้เรื่องกะเค้าหรอก ดนตรีก็เล่นไม่เป็น แล้วก็ยอมรับหน้าชื่นตาบานเลยด้วย ว่าชอบเพราะมันหล่อดี แค่นั้นแหละ ก็มีชีวิตอยู่เรื่อยมาจนจบมัธยมปลาย ซื้อเทปบ้างประปราย (สมัยนั้นซีดียังแพงลิบลิ่ว แถมเทปก็มีบริษัท..รู้สึกจะโซนี่...นำเข้า ราคาเท่าเทปฝรั่ง ร้อยกว่าบาท ก็พอซื้อไหวอยู่) ซื้อหนังสือบ้างเล็กน้อย อินเตอร์เนตก็ไม่มีให้เล่น รายการทีวีก็มีแบบเขียมๆ วิทยุก็ไม่ค่อยจะได้ฟังกับเขา ออกแนวไม่ชอบอะไรที่ไม่เห็นภาพน่ะ

มาเริ่มซาๆ เอาก็ตอนเข้ามหาวิทยาลัย สงสัยเพราะสังคมมันเปลี่ยน กิจกรรมเยอะ เรียนก็หนัก หรือเพราะมีแฟน มัวแต่ไปทะเลาะกับแฟนรึไงไม่รู้ เลยไม่รู้ว่าเอาโทโมยะสุดที่รักไปซุกไว้หลืบไหน
บวกกับช่วงนั้นเป็นยุคของการเปลี่ยนแปลงจากนักร้องหล่อเข้ม ไปเป็นหน้าตาจิ้มลิ้มแบบ Tackey & Tsubasa แล้วก็ Arashi อารมณ์ตอนนั้นคือ รับไม่ได้อ่ะ (แต่ตอนนี้อย่าให้พูด หุๆๆ)
สรุป เราก็ห่างหายกันไป
.....

ต้องขอบใจแฟนที่ทิ้งไปช่วงนั้น ขอบคุณความว่างงาน หรืออะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้ฉันได้มาพลิกหนังสือเล่มนั้นดูอีกครั้ง อืม...ยามะพี นี่เป็นชื่อแรกที่จำได้ ได้ยินชื่อมานาน แต่มันใครวะ (คิดอย่างนั้นจริงๆ) แล้วพอได้เห็นหน้า โอ้โห...เท่านั้นแหละ "ฉันมีโลกใบใหม่แล้ว"...คิดอย่างนี้จริงๆนะ
วง NewS, KAT-TUN, Kanjani 8 มันใครวะ บลา บลา บลา สารพัดคำถาม เอาล่ะ ไม่เป็นไร ค่อยๆอ่านไปนะ
วงเค้าเดบิวต์มาตั้งกะปี 2003 แต่เราเพิ่งจะมารู้จัก ไม่เป็นไร ตามข่าวย้อนหลังก็ได้วะ จากที่ไม่รู้จักซักคน ก็ค่อยๆจำชื่อจำหน้าอีแต่ละตัวได้ (ซึ่งหลายคนที่มาเห็นมักพูดว่า มันหน้าเหมือนกันหมด จำเข้าไปได้ยังไง) สมาชิกแต่ละวงก็ไม่ใช่น้อยๆ เจ็ดแปดคน ชื่อนามสกุลรึก็ยาวเฟื้อย แต่เอาล่ะ เราจะเข้าวงการแฟนคลับอีกครั้งเราต้องอดทน...
พอได้แล้วเราก็จัดการเข้าเวปบอร์ด บ้านหลังแรกอันแสนรักของฉัน www.newsnippon.com ที่ที่ได้รู้จักกับพันธมิตรทุกคนที่ยังคุยกันจนทุกวันนี้ ถึงบ้านหลังนี้จะปิดซ่อมแซมหลายหน พวกเราก็ย้ายบ้านกันหลายที แต่ความสัมพันธ์ดีๆ โลกใบเล็กๆ ของเรา มันก็ยังอบอุ่นเหมือนเดิม
ตรงนั้นแหละ "ที่ของฉัน" community ของฉัน

จากคนที่แม้แต่เช๊คเมลยังทำไม่เป็น ต้องมาหัดทำเองทุกอย่าง คอมก็ใช้ไม่เป็น โฟโต้ช้อปคืออะไร เอาล่ะ ไม่เป็นไร เราจะหัดๆ (บอกตัวเอง) เริ่มกันที่ signature กับ avatar pic ในบอร์ด ทำยังไง ก็ต้องศึกษา อัพรูปลงบอร์ด จะเอารูปจากคอมลงเลยไม่ได้นะ จะอัพไฟล์ก็ต้องไปหาที่อัพโหลดนะ ฯลฯ ค่อยๆ เรียนรู้กันไป
แรกๆ ไม่มีเพื่อน ก็งมเอา หลังๆ พอเริ่มรู้จักกันก็มีคนให้ถาม อะไรๆมันก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
จนกลายมาเป็นมิสอินเตอร์เนตในทุกวันนี้ (ที่มีความรู้ในระดับพอสมควร แต่เทียบว่ามากโขเมื่อเทียบกับตัวเองเมื่อก่อน)
.......................................................................

แต่ว่าชีวิตมักไม่ราบเรียบอย่างที่ฝัน โลกใบน้อยของเรา นักร้องที่เราชอบ (ที่ฉันขอเรียกว่า ที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจมากกว่า) ก็ไม่ใช่ของตายเสมอไป ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงได้

- - - ข่าวร้ายเกิดขึ้นได้เสมอ - - -

- ไม่นานนักก่อนฉันจะเข้าสู่วงการ(แฟนคลับ) ฮิโรกิ อุจิ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลและหายจากการพักฟื้นหลังผ่าตัดเพราะปอดรั่ว...(อันนี้ถ้าข้อมูลคลาดเคลื่อนขออภัยแฟนคลับจี้ทุกคน)
- หลังจากติดตามผลงานได้ไม่นาน ฮิโรกิ อุจิ (อีกแล้ว) ถูกสั่งพักงานโทษฐานเมาสุราอาละวาดในขณะอายุไม่ถึง 18 ปี
- นิวส์และคันจานิเอทเหลือสมาชิกแค่เจ็ดคน
- ไม่กี่เดือนถัดมา หลังจากมีข่าวว่าต้นสังกัดกำลังจะให้ฮิโรกิกลับมาทำงานอีกครั้ง...คุซาโนะ ฮิโรโนริ สมาชิกวงเดียวกันถูกสั่งพักงานเนื่องจากดื่มสุราทั้งที่อายุไม่ถึง 18 และมีเรื่องชู้สาวที่ไม่เหมาะสม ถ่ายได้โดยภาพจากกล้องโทรทัศน์วงจรปิดในร้านคาราโอเกะ
- นิวส์ถูกพักงานในฐานะวง แต่สมาชิกที่เหลือยังมีผลงานเดี่ยวได้
- เร็วๆ นี้ อคานิชิ จิน จากวงคัตตุนประกาศพักงาน ขอลาไปศึกษาต่อต่างประเทศ ในขณะที่ซิงเกิ้ลใหม่ล่าสุดของวงกำลังจะวางแผง
.......

ทุกคนเสียใจ ทุกคนได้แต่รอ รอว่าเมื่อไหร่ คนที่เราชอบจะได้กลับมา วงที่เราชอบ จะได้กลับมาร้องเพลงในฐานะของวงอีกครั้ง ครบปีแล้ว แต่ยังไม่มีสัญญาณใดๆ บ่งบอกได้ว่าสิ่งที่รอกำลังจะมาถึงจริงๆ หรือมันเป็นเพียงแค่การหลอกให้รอเก้อ...แต่ไม่ว่ายังไง เริ่มปีใหม่ ทุกคนก็ได้แต่หวังว่าสิ่งใหม่ๆ ดีๆ จะต้องเกิดขึ้น และเราก็รออย่างมีความหวัง (กันต่อไป)

Trivias
- สถิติในการดาวน์โหลดไฟล์นานที่สุดคือ 8 ชั่วโมงติดต่อกัน (มันคือพีวี Seishun Amigo)
- นิตยสารจากญี่ปุ่นเล่มแรกคือไฟน์บอยหน้าปกยามะพี (ที่มียามะพีแค่สี่หน้าเท่านั้น...ให้ตายเถอะ)
- ฉันแพร่เชื่อบ้าญี่ปุ่นให้น้องชายจนน้องเข้าเรียนภาษาญี่ปุ่นต่อในมหาวิทยาลัยและตอนนี้พูดได้คล่องปร๋อ ส่วนฉันยังพูดได้เท่าเดิม และจำคันจิได้ไม่เกิน 50 ตัว)
- ฉันดูหนังเรื่อง 1 litoru no namida เจ็ดแผ่นรวดแล้วร้องไห้จนหายใจไม่ออก และต้องคั่นด้วย มินิคอนเสิร์ตใน Shounen Club
- คอมพิวเตอร์ทุกวันนี้ยังคงประสบปัญหาภาวะฮาร์ดดิสเต็มอยู่เนืองๆ เพราะการดาวน์โหลดหฤหรรษ์
- ขอคารวะและก้มกราบแก่บุคคลผู้คิดค้นโปรแกรม Bit, Clubbox และ DAP (สาธุ...)
- ฉันกลายเป็นนักดาวน์โหลดและแม่ค้าซีดีอยู่พักหนึ่ง ก่อนร้างลาวงการปั๊มแผ่น
- ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เรื่องไร้สาระ (ในสายตาบางคน) เปลี่ยนชีวิตคนเราได้ขนาดนี้...

...แต่ฉันว่าฉันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นนะ... \(^ 0^)/

credit: รูปทั้งหมดได้มาจากอินเตอร์เนต และขอขอบคุณเจ้าของรูปไว้ ณ ที่นี่
BGM: KAT-TUN -- Le ciel ～君の幸せ祈る言葉～[X'mas Remix 5 Version]